خرچنگ زاده

پهلوان امروز که این خبرگزاری ها نوشته بودند کمر درد داری و نمی دانم قند خونت بالاست و اطبا منعت کرده اند که دوباره بیایی روی صحنه باور نمی کردم این خبرها درست باشد. اصلا باورم نمی شد که یکباره این طور کارزار از هرکول ایرانی اش خالی شود. تا اینکه یکباره کاغدت را دیدم که نوشته بودی :

اميدوارم دوستان جوان من بتوانند به خوبي به كسب مدال‌آوري در ميادين مختلف استمرار بخشند ...از شما مي‌خواهم مراتب احترام من را به پيشگاه مردم شريف ايران‌زمين برسانيد تا موجب شرمندگيم نشود.

دیگر انگار باید می پذیرفتم که پهلوان دوست داشتنی ما ٬ همان که بارها برای افراختن پرچم ایران و سربلندی ما آن طور از جان مایه گذاشته بود ٬ او که فریاد یا ابوالفضل اش تسلی دلهای سوخته عاشقان حسین بود ٬ او که بارها با تمام اخلاصش ٬همه عشقش را به میهن و خاکش نشان داده بود و دستهای بخشش گر اجنبی را بارها رد کرده بود ٬ این گونه مظلومانه و غریبانه از مردم ایران خداحافظی می کند. چه مظلومانه رفتی پهلوان. چه تلخ اما درمیان این خیل بد بدرقه و پر مطالبه!

خداحافظ پهلوان...