خرچنگ زاده

دیروز شنبه 17 ژانویه 2009 در شهر کوچک تروندهایم  برای سومین بار پس از آغاز حمله یک جانبه و ددمنشانه اسراییل به نوار غزه تجمعی هر چند کوچک ، اما صمیمانه و برخاسته از روی خلوص پاک و وجدانهای بیدار برگزار شد. وجدانهای بیدار انسانهایی که اگر چه هزاران کیلومتر از ساکنین مردم فلسطین فاصله دارند و خود را شاید از هیچ منظری شبیه به مردمان آن منطقه نیابند اما دیروز تنها یک درد مشترک بود که آنها را در آن میانه باد و سوز سرمای جانسوز به میدان کشاند. دردی برآمده از زخمی جانکاه بر روح و پیکره انسانیت.و حالا که امروز این جنگ یک جانبه ، یک جانبه به سوی آتش بس پیش می رود کدامین مرهم است جز همین همدردی ها که این زخم های کاری را اندکی التیام بخش باشد؟

چند عکس و چند ویدیو من باب ثبت در تاریخ ضبط کردم که در زیر یکی دو  نمونه از آن را می گذارم.

نکته جالب در تجمع دیروز حضور یک صهیونیست بود که در میانه یکی از سخنرانی ها خود را از میان جمعیت به جلو کشاند و با کلمات رکیک، اینگونه خشم خود را از همبستگی تظاهر کنندگان با مردم فلسطین ابراز داشت. البته نیروهای امنیتی پشت صحنه خیلی سریع از صحنه او را به بیرون هدایت کردند!